header
Home Over mij
Uitrusting
Tips & Tricks
Blog

Nieuw Zeeland
17 februari t/m 6 mei 2005. Afstand: 6000 km

De Route
De route die ik gereden heb, had ik heel globaal uitgestippeld. Het is lastig om een hele route te maken wanneer je voor langere tijd weg bent. Je weet van te voren nooit wat komen gaat en ter plekke wil ik ook nog wel eens beslissingen maken. Zo had ik bijvoorbeeld genoeg tijd om aan het eind van de reis nog een ommetje naar Hicks bay op het Noorder eiland te maken.

Ik vloog op Auckland en ben toen iets naar het zuiden gefietst. In Otorohanga heb ik de bus gepakt naar Wellington. Dit stuk zou niet zo bijzonder zijn, had ik gehoord. Zo had ik dus meer tijd voor het zuidereiland. Vervolgens ben ik langs de westkust naar het zuiden gefietst. tegen de klok in dus.  Toen een beetje slingerend naar het noorden terug. Het binneland van het eiland is zeer de moeite waard maar er liggen niet veel wegen.
Eenmaal terug in Picton weer de boot genomen naar Wellington. Door het midden van het Noorder eiland naar  Rotorua en toen, omdat ik nog genoeg tijd had, een ommetje naar Hicks Bay. Ik vloog weer terug naar Nederland vanuit Auckland.

   

Nieuw Zeeland Verslag en foto's

19 februari - 27 februari
Het is precies 12 uur wanneer het vliegtuig vertrekt. Het is zo'n 22 uur vliegen naar Auckland. In Kuala Lumpur heb ik een tussenstop. Ik heb net mijn familie uitgezwaaid. Mijn fiets had ik thuis al in een doos verpakt en ik hoop dat die goed aankomt. Je hoort soms van die nare verhalen dat er onderdelen van de fiets ontbreken of dat er wat kapot gaat. De vlucht verloopt goed. Om 7:30(locale tijd) land ik op Kuala Lumpur Airport. Om 21:20 zal ik pas weer vertrekken. De vliegmaatschappij heeft hotelkamer georganiseerd waar ik zoalng kan verblijven. Ik wordt met nog 8 australiers in een busje gepropt en we rijden weg. De wegen zijn verschikkelijk slecht en de chauffeur rijdt erg hard. Hier rijden ze ook aan de linkerkant van de weg. Van "afstand houden" hebben ze hier nog nooit gehoord. Ik krijg het idee dat we door de rimboe van Bonaire gaan. Uiteindelijk, na een uur,  stoppen we bij een super mooi hotel. De hotelkamer is schitterend luxe. Ik ga nog even de stad in maar het is zo heet, benauwd en vies dat ik maar snel weer het hotel in vlucht. Ik neem tot twee keer toe een koude douche. Heerlijk! Op tijd wordt ik weer terug gebracht naar de airport en ik vlieg de laatste 10 uur naar Auckland. 

Bij de douane in Nieuw Zeeland zijn ze erg voorzichtig met het invoeren van bacterien, ziektes en ongediertes. Ik, met mijn fiets en tent, ben een risico dus wordt apart genomen voor inspevtie. Mijn bagage wordt grondig onderzocht. Ik moet al mijn tassen leeghalen maar gelukkig heb ik voor vertrek al mijn spullen schoongemaakt. Dan man die de inspectie doet, is erg geintresseerd in mijn fietsplannen. Hij wil weten hoe snel ik mijn gedemonteerde fiets weer in elkaar kan zetten en hoe snel ik een lekke band kan plakken. 

Buiten in het zonnetje, 32 graden, zet ik mijn fiets in elkaar (in een half uur tijd). Ze zijn er niet voorzichtig mee omgegaan want ik mis een remblok en er zit een lelijke kras op het frame. Twee japanners zijn ook bezig met hun fietsjes. Ik vraag ze wat hun plannen zijn maar ze spreken nauwelijks engels. Zodra ik alles klaar heb kan ik eindelijk ..... fietsen! Op weg naar het zuiden. Alhoewel het vliegveld vlak bij de grote stad ligt, valt het hier erg mee met de drukte op de wegen. In Nederland had ik een prima map van Nieuw Zeeland gekocht. Eerst informeer ik even op welke wegen je wel en op welke wegen ik niet mag fietsen. Dat is simpel; je mag alleen niet fietsen op de Motorway (de groene wegen op de kaart). Zonder enige problemen vind ik de weg richting Hamilton. Het is al meteen heuvelachtig hier. 's Avonds sta ik op een camping in Ramarama. De eerste dag zit erop.

De volgende dag fiets ik verdere naar Hamilton. Er staat een flinke tegenwind. Het is erg mooi hier. Palmbomen, blauwe lucht en heuvels. Nog weinig fietsers gezien. In Hamilton ga ik op zoek naar een fietsenmaker want er zitten scheurtjes in mijn velg. Dit had ik eigenlijk voordat ik aan mijn reis begon, gezien moeten hebben. Maarja, ik ben soms een beetje te makkelijk! Er zijn meerderen fietsenzaken maar echt goede spullen hebben ze niet. Eindelijk slaag ik erin een redelijk wiel te scoren. Op de camping vervang ik het wiel en zet de cassette over met zo'n handige Smart-Thing-2. Nu maar hopen dat het wiel goed genoeg is voor de komende 3 maanden.

Vanaf hamilton volg ik een route uit de Lonely Planet "Cycling in New Zealand". Een handig boekje met zeer veel informatie. Het is een mooie route van 85 kilometer naar de Waitomo Caves. Het landschap is echt schitterend. Het is zeer dun bevolkt, heuvelachtig. De zon schijnt goed. Te goed want mijn armen verbranden lelijk. Ik weet dat er zoiets als zonnebrand bestaat, maarja, ik ben soms erg makkelijk zoals ik al zei!

De temperatuur is inmiddels gestegen naar de 34 graden. Wie had dat gedacht!  Ik voel de moeheid van de reis nog in mijn benen dus ik doe rustig aan. De wegen zijn goed te fietsen. Niet druk. De dorpjes waar ik doorheen rij, stellen eigenlijk weinig voor. Alle dorpjes lijken erg op elkaar. Een hoofdstraat met een kleine supermarkt (dairy), een toiletgebouwtje en vaak een snackbar. Verder staan er wat huizen. Er is soms ook een Local Store waar je van alles kunt kopen. Het lijkt een beetje op Australia. De mensen zijn zeer vriendelijk. Ze vragen altijd: "How are you?" Ze zijn altijd bereidt je de weg te wijzen en nemen daar ook uitgebreid de tijd voor. 

Na wat flinke heuvels bedwongen te hebben kom ik in Waitomo. Dit plaatsje staat bekend om de Waitomo Caves met de glowworms. In de grot zijn duizenden vuurvliegjes te zien. In Waitomo maak ik 's avonds een wandeling. In Nieuw Zeeland kan je heel mooi wandelen. "Tramping" noemen ze dat hier. In de parken zijn volop bewegwijzerde routes van een "15 minute walk" tot meerdaagse wandelingen.

Ik ben inmiddels in Wellington aangekomen. Vanaf Otorangha had ik de bus genomen naar de hoofdstad van Nieuw Zeeland. Door heel N.Z rijden bussen. Coachliner is de grootste busmaatschappij. Een fiets meenemen is geen probleem. De rit duurde zo'n 8 uur.. Een lange rit door de bergen of "hills" zou een Nieuw Zeelander zeggen. "Hills" zoals je ze in de film The Lord Of The Rings ziet. Heel erg mooi. Nu heb ik meer tijd voor het Zuider-eiland. Ook is het weer op het zuider-eiland kouder dan op het noorder-eiland. De winter begint daar eerder. Ik heb er dus voor gekozen om het Noorder-eiland op de terugweg te bekijken. Nu ga ik Wellington verkennen. Morgen trek ik verder naar Abel Tasman N.P.

27 februari - 5 maart
Nou het is alweer even geleden maar hier dus weer een bericht van mij. Ik heb veel meegemaakt. Leuke dingen maar ook nare dingen. Ik heb namelijk veel pech gehad met mijn fiets. Er zijn inmiddels twee spaken gebroken van mijn nieuwe achterwiel. Die heb ik inmiddels vervangen. Verder is er een tentstok gebroken. Die heb ik ook weer weten te repareren. Eerst had ik de stok met veel plakband en een stuk hard plastic gerepareerd maar dat hield te tent slechts een nacht overeind. Een man op de camping die mij zo zag klooien met de stok, kwam met een reparatiestukje naar me toe. Dat werkte wel. Ik was zo blij!
Maar nu is mijn voordragertje weer gebroken. Ik heb met ti-raps en touw de boel vastgebonden. Ik hoop dat het stevig genoeg is. Hoeveel pech kan iemand hebben! Hoeveel pech kan iemand aan! (steeds tot 10 tellen!) Maar goed, ik heb ook een hele hoop leuke dingen meegemaakt. Ik was in Wellington. Leuke stad. Veel gewandeld. Naar de botanische tuinen geweest en met een electrische gondeltram weer naar beneden. Ik stond daar op een camping in het centrum. De enige camping in het centrum. Lachen joh! Een klein grasveldje in de achtertuin van het Backpackers-hostel. Op het kleine veldje van 10 bij 10 meter stonden wel 15 kleine tentjes. De lijnen kriskras door elkaar.  

Met de ferry ben ik overgevaren naar Picton op het zuidereiland via Cook Strait. Op de boot waren nog drie fietsers; Dianne en Greg uit N.Z. en Thomas uit Duitsland. Thomas had gigantisch veel bagage op zijn fiets gebonden. Hij hield van comfort, zei hij, dus dat betekende wat extra spullen meeslepen . Een goed bed en veel eten! De overtocht was schitterend. Het laatste stuk gingen we door de Sounds (fjorden). Vanaf Picton fietste ik langs de kust over de Queen Charlotte Road richting Abel Tasman N.P. De kust met zonnige baaien en tropische planten. Het is wel flink klimmen geblazen maar de moeite waard.
In Abel Tasman heb ik een stukje van de Coastal Walk Track gelopen. Dit is een populaire meerdaagse wandeltocht. geheel bewegwijzerd en onderweg zijn er camping-grounds. Ik heb er voor het eerst glowworms gezien. Heel apart die groen/gele lichtjes tegen de rotswand. Ik schok ervan! Het leek wel kerstverlichting.

Ik fietste vervolgens weer iets naar het zuiden. Een man, die ik even sprak, waarschuwt me voor de sandfly's die voornamelijk aan de westkust zitten. Venijnig kleine vliegjes die bijten en daarbij een irritant jeukend bultje achterlaten. Hij gaf me een recept: 1 deel baby-oil en 1 deel Dettol. Goed schudden en dan smeren. Ik heb het inmiddels geprobeerd en het helpt echt. Vreselijk die sandfly's. Ze bijten tot bloedens toe. Zolang je fietst is er niks aan de hand maar zodra je stopt, vallen ze met zijn allen aan. Het wondermiddel stinkt en plakt wel onwijs maar "who carres!"

Vanaf Lake Rotoroa nam ik een gravelpad naar Murchison. Een waar ik niemand tegenkwam. Het is een beetje "risky" want dit weggetje staat als een heel dun stippellijntje op mijn landkaart. Af en toe was er een water-crossing (een riviertje over de weg). Gaaf hoor!

De Buller-rivier loopt tot aan de zee en die volgde ik dus. Eerst door de Upper-Buller-Gorge waar de langste (110 m.)Swing-Bridge van N.Z. is. Erg wiebelig zo 17 meter boven de rivier. Daarna de Lower-Buller-Gorge. De weg lag vlak langs de rivier. Palmbomen, varens en andere tropische vegetatie, watervalletjes enz. Uiteindelijk kwam ik uit in Westport. Een stukje verder was een zeeleeuwen kolonie. Beneden aan de rots lagen zo'n 40 zeeleeuwen te zonnebaden of te zwemmen.
Ik fietste verder naar het zuiden over de SH6. De enige weg hier bij de kust.Verdwalen kan dus bijna niet. Bij Punakaiki ligt  Paparoa N.P. Hier vindt je de mooiste tropische vegetatie van N.Z. Een van mijn meest favoriete plekken.Ook zijn hier de Pancake Rocks en blowholes. Dit zijn rotsen langs de kust die uit laagjes bestaan. Net een stapel pannekoeken. Heel apart. Ik heb daar trouwens de eerste regenbui gehad, 's avonds op de camping. De natuur is hier verschikkelijk mooi. Tropisch regenwoud. Af en toe is een een korte wandelroute die begint bij de weg en gaat vaak door een schitterende tropisch bos. Er groeien zoveel verschillende planten ook. Ik stap dan graag even van mijn fiets om een wandelingetje te maken.

  

Ik ben in South Beach bij Greymouth aangekomen. Greymouth is een aardig stadje maar alles is dicht i.v.m. de zondag. Alleen de supermarkt is open. Die zijn 7 dagen in de week open van 7:00 tot 21:00 uur. Straks ga ik eerst koken in de campkitchen want ik heb honger. De campings hebben vrijwel allemaal een keukentje met gas, stroom, koelkast en een magnetron. Erg luxe! Ook het sanitaire ziet er netjes uit. Er hangt altijd wc-papier. Greymouth is de grootste stad aan de westkust met 10000 inwoners. In 1860 hebben de Europianen hier de Westkust gekocht van de Maori´s voor een bedrag van UK300. 3 jaar later vond men er goud. Twee weken later hoor ik op de TV dat er een tornado door Greymouth heeft gewoed. Huizen worden verwoest en er vallen zelfs een paar doden.

6 maart - 17 maart
Ben verder over de HS6 gefietst. Dat is ook de enige weg langs de kust naar het zuiden. Ik ben nu overigens in het Westland. Dit Westland is wel even wat mooier dan het Westland in Nederland. Het Westland wordt ook wel Wetland genoemd. Een keer raden waarom! Daarom is het hier ook zo groen. Maar het is nu droog en de zon schijnt. De weg naar Hokitika is redelijk vlak maar vrij druk. De meeste automobilisten geven je wel genoeg ruimte maar sommigen dus ook niet. Af en toe ligt er een "One Lane Bridge" over een riviertje. Heel smal en soms gaat de trein er ook nog eens over. In Ross, een goudzoekersstadje, heb ik een wandeling gemaakt. Het is een leuk plaatsje met een oud hotel. Er wordt hier nog steeds naar goud gezocht. Helaas niks gevonden.
Een stuk verder ligt het plaatsje Pukekura met slechts twee inwoners. In het restaurant/cafe/winkel heb ik een possum-pie gegeten. Erg lekker, beetje taai. Een possum is een soort uit de kluiten gewassen eekhoorn. Ze vormen hier een plaag want ze vreten alle bomen kaal. Ik heb al veel possums gezien. Meestal dood langs de weg.´sNachts hoor ik ze vaak krijsen en wanneer je je eten niet goed verbergt, stelen ze het 'snachts zo uit je tas of tent.

Ik sla mijn camp op aan het meer Ianthe. 's Avonds geniet ik van de schitterende zonsondergang. Alleen die verdomde sandfly's! Snel smeren! Dat getik tegen de tent wat ik hoor, is geen regen maar die sandfly´s die naar binnen willen.
Zo kom ik aan bij de gletsjers. Franz Jozef Glacier en drie bergen verder (pffff)de Fox Glacier. Deze twee gletsjers monden bijna uit in zee. Vanaf de weg zie je ze. Een enorme massa ijs in een diepe vallei. En het bijzondere is dat het tropisch regenwoud er zo dicht tegenaan ligt. Echt geweldig! Op de Fox Glacier heb ik een Glacier Walk gedaan. Met een heel oude bus hobbelden we naar het eind van de gletsjer en vandaar liepen we langsheen omhoog. Het wandelpad werd op een gegeven moment erg smal en steil. Je moest je goed vasthouden aan de ketting die erlangs lag. Met spikes onder onze schoenen en een prikstok gingen we het ijs op. Heel bijzonder. We liepen op 300 meter dik ijs! Het ijs ziet op sommige plekken blauw. Deze blauwe kleur ontstaat doordat het ijs erg compact is geworden door de zwaartekracht. Er zit geen lucht meer in het ijs en daardoor heeft het de kleur van water. Blauw.

 

Verder over de SH6, door een soort duingebied, naar Haast. Hier gaat de weg het binnenland in. Eindelijk weg van de kust. Ik heb het hele eind tegenwind gehad. Nu nog trouwens. Hier ligt de langste One Lane Bridge. 260 meter. Voorbij Haast ligt het Mount Aspring National Park. Bergen van over de 3000 meter. Wauw! Op de toppen ligt sneeuw. Ik moet de Haast Pas(562 m)over en dat wordt een zware klim heb ik gehoord van collega fietsers. Het is inderdaad erg pittig. Mijn hoofd ontploft bijna door de warmte en met die helm op. In N-Z geldt de helmplicht (boete $42) dus ik zet hem niet altijd af bij een klim. Als ik eenmaal de pas over ben, heb ik.........voor de wind!!
Met de wind in de rug suis ik langs Lake Wanaka en Lake Hawea. De weg ligt vlak langs deze meren. Het water is zo blauw en de bergen erachter zijn zo mooi. Het is net een ansichtkaart. In Wanaka neem ik een rustdag want ik heb de laatste dagen wel erg veel kilometers gemaakt. Ik besluit de Roys Peak Walk te doen. Vanaf daar heb je namelijk een mooi uitzicht op Mount Aspring. Roys Peak is 1578 meter hoog. Het pad ernaartoe is steil. Het uitzicht is oke maar de afdaling is vreselijk. Mijn kuiten hebben nog nooit zo'n pijn gedaan. De komende 3 dagen zal ik die wandeling nog steeds voelen. Oei, en dat was mijn rustdag.

Vandaag ben ik via Cardrona naar Queenstown gefietst. Een vreselijke klim en het laatste stuk gaat het ook nog eens regenen. Op de top staat een Duitser. Ik bekijk zijn fiets. Hij heeft voor- en achtertassen en een zwaarbelade bobtrailer. Ik vraag wat die allemaal wel niet bij zich heeft. Hij verteld me dat hij ook veel gaat wandelen dus hij sjouwt ook zijn wandeluitrusting mee. Het regenen is gestopt. In het dal aan de andere kant van de berg verschijnt een schitterende regenboog. Evenlater komt er een fietsende Ier aan. De Duitser. die van de andere kant omhoog was gekomen, waarschuwd ons voor de afdaling. Erg steil en scherpe bochten. De afdaling is inderdaad gevaarlijk, steil en nat. Maar ik ben heelhuids beneden gekomen met pijn in mijn vingers van de kou en het remmen.

Queenstown is een commerciele backpackersstad. Je kan bungee-jumpen, paraglyden, jetboaten, skydiven of wat dan ook. Als je veel geld uit wilt geven aan extreme-adventure dan is dit `The place to be`. Ik ben niet zo´n held wat dat betreft. Ik wordt al misselijk op de schommel.Dus dit is niet aan mij besteed. Morgen ben ik weg hier!

18 maart - 26 maart
Queenstown, 7500 inwoners. Het was een leuk stadje. Er is veel te doen als je veel geld hebt. Ik ben verder gegaan. Met de stoomboot, de TSS Earnslaw, uit 1911 ben ik Lake Wakatipu overgevaren naar Walterpeak. Op de kaart had ik nl. een interessant weggetje gezien richting Te Anau. Het was inderdaad mooi. Een lange gravelweg dwars door een fascinerend landschap. Bergen, rotsen, droogte, "no cars" en watercrossings. Een watercrossing is wel erg breed en diep. Ik moest me schoenen uit doen en lopen. Het water was verschikkelijk koud want dat kwam rechtstreeks vanuit de bergen.
Halvewegen de road heb ik gecampeerd bij Lake Mavora. De volgende dag regende het en was de weg vies, nat, koud en somber. Dan ziet het gebied er heel anders uit dan wanneer de zon schijnt.

 

Te Anau is de wandelstad van het Zuider-eiland. Hiervandaan kan je verschillende meerdaagse tochten maken. Het is koud en nat als ik aankom, maar dat schijnt het er altijd te zijn. Je hebt hier namelijk de Milford Sounds; fjorden. De regenwolken blijven tegen deze bergen hangen. Het moet wel verschikkelijk mooi zijn. Je kan ook rondvaart doen maar ik vind het te koud en het waait me te hard.
Ik vervolg me weg naar Manapouri via de Scenic Road. Hier heb je de Doubtful Sounds. Ook heel mooi. De zonsondergang is ook mooi met al die wolken. Ik wilde hier graag een dag kanoen op Lake Manapouri, het diepste meer van Nieuw Zeeland, maar de zon laat het afweten.

Verder gaat mijn tocht, over de Route 99. Het landschap wordt vlakker en ik heb voor de wind. Ik knijp hard in de remmen bij Clifden. Hier heb je de langste suspencion-bridge van N.Z. Erg leuk. Alles wat hier ouder is dan 100 jaar is historie. Tja, er is hier pas 200 jaar cultuur.
De weg naar Invercargill is verschikkelijk. Storm, regen, hagel, kou, wind! De tocht voor vandaag hou ik kort. Ik rij snel naar de camping en heb me voorgenomen een cabin te huren. Uiteindelijk heb ik een veel beter plan. Er staat een grote koeienschuur en die wordt niet gebruikt. Het is een ideale kampeerplek. Geen wind en geen regen.

In Invercargill is een mooi museum waar ze de cultuur van de Maori tonen. Erg interessant. Ook hebben ze hier de Tuotara. Eeen soort reptiel wat in N.Z. nog heel zelden voorkomt. Er is ook een Holland cafe waar je pannekoeken kan eten en ze Andre Hazes draaien. Het moet niet gekker worden!
Ik rij verder over de Scenic Drive door de Catlins. Zo wordt de zuiderkustlijn genoemd. Het is nog steeds niet al te best weer. Slope Point is het meest zuiderlijke punt van het zuidereiland. Om er te komen moet ik een helse gravelweg over.
Op de camping in Curio Bay waait het ook. Mijn tentje moet ik stevig vastzetten wil ik er nog langer plezier van hebben. 's Avonds maak ik een wandelingetje langs de kust en zie een Yellow Eyed Pinquin.

Op naar Balclutha. Het weer wordt beter en alles ziet er nu vriendelijker uit. Je hebt hier de Cathedral Caves. Helaas is de weg afgesloten i.v.m. hoog water. Voor mij niet hoor. Het is een 3 kilometer wandeling en daar aangekomen is het...hoog water. Om bij de grotten te komen moet je dus door...het water. Wanneer de golven terugtrekken ren ik snel naar de grot en spring net op tijd op een rots. Via de rotsen kan ik in de grot komen. Erg mooi. Nu nog terug...dat gaat op dezelfde manier. Toch!?

Vanaf Balclutha, mooi weer!!, volg ik de Clutha River. Deze rivier loopt vanaf Lake Wanaka (daar ben ik geweest) naar de Pasific Ocean. Het is een mooie route langs Eucalypthus en dennenbos. De rivier slingerd door het landschap wat weer iets bergachtiger wordt. Bij Eftick bevind ik me plots tussen de appelboomgaarden. Overal langs de kant van de weg heb je fruitstalletjes dus ik krijg mijn vitamientjes weer binnen. Ik fiets door naar Alexandra. Het is geweldig mooi. Het wordt steeds droger, kaler en rotsiger...een maanlandschap. Geweldig! Ik blijf een extra dag in Alexandra om dit fascinerende gebied te verkennen. Het is ook een populair bij mountainbiker. Ik maak een tochtje naar Cromwell(een goudstadje). In de supermarkt verkopen ze nederlandse producten zoals Bolletje beschuit, mayonaise, drop, salmiaksnoep, Haagse Hopjes en ontbijtkoek. Dat laatste kan ik niet laten liggen.
Vanaf Clide loopt er een Railtrail naar Middelmarch, 150 km. Dit was 100 jaar geleden aangelegd vanaf Dunedin naar de belangrijkste goudstadjes. Sinds 1990 wordt het niet meer gebruikt. De D.O.C. heeft ervoor gezorgd dat er een track van is gemaakt voor wandelaars en fietsers. "No cars". Sinds 2000 is dit opengesteld. Ze hebben er 6 jaar aan gewerkt om er een redelijk befietsbaar gravelpad van te maken. De bruggen zijn opgeknapt en er zijn ook een aantal tunnels. Het is natuurlijk een mooie route door het Central Otago, en vlak. Er worden fietstochten georganiseerd voor mensen die een deel van de track willen fietsen. Ik kom dan ook af een toe een groepje eendags-fietsers tegen. Het is wel grappig. Op een gegeven moment, wanneer ik een weg oversteek, komen er een stuk of 8 velocipides aan. Dat zijn van die ouderwetse fietsen met voor een groot wiel en achter een klein wiel. Het is grappig om te zien.
De track eindigt dus in Middelmarch. Het spoor gaat echter door maar hier rijdt nog wel de trein. Een toeristische trein. Die vertrekt vanuit Pukarangi dus ik moet nog een stukje verder rijden over een gravelweg. Het is een leuke rit met de dieseltrein. Dit is het mooiste traject. Door een diepe vallei. Het eindpunt is Dunedin(120.000 inw.). Daar ben ik nu ook. Een leuke stad met veel winkels. Ik ben net in het Otago museum geweest. Vanmorgen ben ik door het Otago Peninsula gefietst, naar de Albatrossen. Het was er verschikkelijk mistig maar ik heb ze wel gezien. Otago Peninsula is een schiereilandje vlak bij Dunedin.

27 maart - 8 april
Van Dunedin naar Palmerstone langs de kust. Fietsers worden omgeleidt over een behoorlijk heuvelachtige weg. We mogen nl. niet over de Highway. Op een gegeven moment toch een stukje highway buiten de stad. Het fietst niet fijn met al dat verkeer. veel dode dieren langs de weg. Ik word er soms misselijk van. Via een rustige weg door de Trotter gorge bereik ik Moeraki. Je hebt hier de Moeraki Boulders. Dit zijn grote stenen ballen die op het strand aan de kust liggen. deze ballen zijn gevormd door de magnetische werking van het gesteente. er zit een soort bijenkorfpatroon in van kristallen.
Over de SH1 fiets ik door naar Oamara. Een leuke stad met grote gebouwen van limestone. er is een Art-markt. Om een uur of 6 fiets ik naar de Pinquin-Lookout. Na een half uur verschijnen er een aantal Yellow-Eyed Pinquins. Twee klimmen helemaal naar boven de rots op.
Ik fiets het binnenland weer in naar Omarama. het landschap is vlak en er is veel veeteeld. Hoe verder ik het land inrij, hoe droger en rotsiger het wordt. Onderweg staan er wat Maori-tekeningen op een rots maar dat steld weinig voor. Zo fiets ik langs Lake Waitali en Lake Avimore; twee stuwmeren. het water ziet zo blauw en met die gele bergen erachter is het erg mooi. Ik heb trouwens de wind in mijn rug dus dat gaat lekker zo. Een stukje verder ligt Lake benmore. het grootste "man-made" Lake. In Omarama besluit ik om naar Mount Cook te fietsen. het is een doodlopende weg van 55 km. lang. Ik ontmoet een oudere man die ook die kant op gaat. de weg ligt vlak langs lake Pukaki. geweldig mooi. Het water ziet turquase. Dit komt doordat er poeder van het gesteente mengt oplost in het water. Hierdoor is het water een beetje troebel(melkachtig. Door de weerkaatsing van het zonlicht op het water, ziet het turqause. Vanaf het begin zie je het gebergte van Mount Cook al liggen met sneeuw op de toppen. Mt. Cook is de hoogste berg in N.Z. met 3754 meter. De Tasman Glacier is de langste met maarliefst 27 km. Het is vrij helder en onbewolkt weer dus het is echt indrukwekkend mooi. Vlak tegen het gebergte aan is een DOC camping. Vanuit mijn tentje kijk ik dus naar de gletsjer. Af en toe hoor je het gedonder van vallend ijs hoog in de bergen. net onweer! De volgende dag heb ik een aantal wandelingen gemaakt, o.a. naar Lake Hooker.
Terug over dezelfde weg dus, op naar lake Tekapo. Ik fiets via het tekapo Canal. Lake tekapo is ook al zo'n mooi turquase meer. Je hebt hier de schoonste lucht van N.Z. Ik haal nog eens diep adem. Ik was van plan om hier te gaan kanoen maar het regent de volgende dag. Ik fiets dus maar verder. Onderweg naar Geraldine kom in in Fairly Dianna en Greg weer tegen. Voor de derde keer! Dat is nog eens toevallig. Ze zijn ook op weg naar Geraldine. Op de camping zitten we de volgende ochtend met 6 fietsers in de keuken. 2 N.Z.-ers, 2 duitsers, 1 amerikaan en ik.
De weg naar Glentunnel is saai. Saai omdat het vlak is, saai omdat het regent en saai omdat er niks is, alleen maar schapen en koeien. Ik rij stevig door. Ik wil namelijk snel in Christchurch zijn. er zit een bobbel in mijn band. In mijn Schwalbe Marathon Cross band! Gisteravond heb ik mijn voor en achterband omgewisseld zodat de slechte band voor zit. Omdat het dit weekend Pasen is, zijn alle winkels dicht.
Christchurch (330000 inw.),waar ik nu ben, is een leuke stad. Ik blijf hier een paar dagen. Dinsdag ga ik een tour naar de Peninsula maken, naar Okaroa. Met een bus...vol backpackers....dat zal wat zijn! Morgen ga ik shoppen (nieuwe band kopen), rondfietsen in de stad en naar de Botanic Gardens.

9 april - 18 april
In Christchurch heb ik een fietstocht naar Mount Pleasant gemaakt. De stad ligt namelijk tegen een grote berg aan. De berg is kaal, er groeit niks. Het is erg populair bij de mountainbikers en er zijn ook verschillende wandeltochten. Een flinke klim omhoog. Maar het uitzicht is geweldig. Dat tripje naar Okaroa was niet bijzonder. Het regende de gehele dag en er was weinig te doen. De dag daarna heb ik een kanotocht door de stad gemaakt. gelukkig was het weer war beter. Na drie dagen Chistchuch ben ik verder gegaan naar het Noorden Niet over highway 1 maar over de kleinere wegen. Langs de weg staan veel fruitstalletjes. Ik ga weer een stuk het binnenland in, over highway 7. Ze noemen hier alle wegen highway terwijl wij het in Nederland B-weg zouden noemen. Er rijdt niemand. Het is een rustige weg door het Limestone gebergte. 's Morgens vroeg vertrek ik vanuit Waipara. Het wordt steeds bergachtiger en plots rij ik een dikke mist in. Heel raar. Het is ook plots heel koud. Een kilometer of 20 verder rij ik er weer uit en de zon schijnt. Aan de linkerkant zie ik een hoog gebergte met sneeuw op de toppen. Erg mooi.
Vanaf Waiau fiets ik over de Inland Road naar Kaikoura. Een erg mooie route door het gebergte. Ik kom weinig dorpjes tegen. Eigenlijk niet. Ook geen campings dus. 's Avonds zet ik mijn tent op een mooi veldje langs een riviertje, tussen de koeienvlaaien. 's ochtends zie ik een geweldig mooie zonsopgang. Zo rood heb ik nog nooit gezien.
Kaikoura heeft 3000 inwoners. Het is een plaatsje aan de kust en staat bekend om de zeedieren die je kan zien. Ik maak een boottocht om walvissen te spotten, Sperm Whales. We gaan eerst met een snelle boot een stuk de zee op. een man luisterd met een soort slurf die hij onder water doet, of dat er walvissen in de buurt zijn. En jawel! na enige tijd zien we er een. Het is geweldig wanneer hij weer onder water duikt. Zijn grote staart komt boven het water uit. Dan verdwijnt hij weer voor een uurtje onder water. Als een speer varen we naar een andere plek want er is er nog een gespot. Zo zie ik er drie. Ook gaan we langs de kust dolfijnen kijken. Dusky Dolfin. Geweldig! We varen tussen wel 100 dolfijnen die langs de boot boven het water uit springen.
Ik sta op een camping die gerund wordt door een stel uit Nederland. De man verteld me dat het hier een paar dagen geleden verschikkelijk heeft geregend.
Het is nu schitterend weer. Ik fiets verder langs de kust naar Picton. Onderweg zie ik op de rotsen veel zeehonden. Ik ruik ze ook. Wat stinken die beesten zeg. Het laatste stuk naar Picton heb ik tegenwind. Ik heb al erg veel tegenwind gehad deze reis. Maar nu is het echt storm. Ook op de camping heb ik moeite me tentje op zetten door de wind. Ik zoek een beschut plekje uit. ,s nacht blijkt dat ik daar goed aan gedaan heb, want die Ier die wel op dat veldje bleef staan, is bijna weggewaait. Zijn haringen vlogen uit de grond en het enige wat zijn tentje aan de grond hield, was hijzelf die erin zat.

Dit keer vaar ik over met de Lynx. Dit is een snellere boot dan de boot waar ik op de heenweg mee vaarde. De overtocht duurt 2 uur en 15 minuten. Ik ben weer in Wellington. Ik moet wat reservespaken kopen want ik ben door mijn reserves heen. Ja, ja al 6 gebroken spaken gehad deze reis. Nog 30 te gaan en dan heb ik het hele wiel opnieuw gespaakt.
Langs highway 1 ligt een fietspad. Je mag hier namelijk niet fietsen. Het pad ligt aan de rechterkant van de weg. Er staan lantaarnpalen, electro-palen, glas en andere opstakels op het fietspad dus ik moet zigzaggend erlangs. Plots wordt ik geraakt door een auto die een uitrit af komt. Tegen mijn achtertas. Gelukkig val ik niet. Fietspaden!!!! De weg is safer!
Ik fiets door Upper Hutt en dan door naar Featherton. Het is een flinke klim door het Rimutata Forest maar wel schitterend. Veel dennebos. In Featherton kom ik Mark tegen. Uit Kaag. Hij is al 6 maanden in N.Z. en heeft ook gewerkt hier. We De rets van de dag trek ik met hem op.
Vanaf Masterton neem ik weg 52. Ik blijf dus aan de oostkant van het grote gebergte. Halverwegen moet ik dan wel het gebergte oversteken naar Tangaroa. Maar ik tijd zat dus ik hoef me niet te haasten. Het weer is wisselend. De ene dag schijnt de zon, de andere dag regend het. Zo ook wanneer ik in Waipukurau aankom. Het heeft de hele dag geregend. Op de camping vraag ik om een tentsite. De man kijkt me bezorgd aan en zegt jij gaat niet in een tentje. Hij biedt me een klein caravanetje aan. Wat een luxe!
Ik ben nu in Hasting aangekomen. Vanmorgen had ik het laaste stuk gefietst door een soort Teletubbie-land. Ronde heuvels, begroeid met alleen maar gras. Geen bomen. Het regende ook weer. Morgen blijf ik in Hasting. Er is een marktje en hier in de buurt heb je veel wineries waar ik even ga proeven.
Ik ga hierna dus het gebergte oversteken naar Tangaroa.

19 april - 1 mei
Waar was ik gebleven. O ja, in Hastings. Leuk stadje tussen de wijnvelden. Het is heel anders dan de stadjes die ik op het Zuidereiland heb gezien. Er loopt hier opvallend veel jeugd rond. Ze rijden in stoere auto's met de muziek keihard aan. Ook zie je hier veel Maorie-mensen. Die zie je niet op het Zuidereiland. Ze zijn zeker niet zoals de Aboriginals in Australie. Ze zijn veel meer gecultiveerd. Ze hebben een baan, gaan naar school en wonen in huizen. Je ziet ze geen Coca-Cola voeren aan hun baby's zoals de Abo's deden.
Napier ligt ten Noorden van Hastings, aan de kust. Het heeft een gezellig centrum. Ik ga een paar uur wandelen op Te Mata Peak. Dit is een grote heuvel ten Z-O van Hastings. Het is een mooie wandeling, de Nature-Walk, door native bush en over de kale heuvel heen.
Vanaf Hastings neem ik de Napier-Taihape Road naar het Westen. Deze weg loopt dwars over de Kaweka Forest Range; een gebergte. Het is een zeer rustige weg. Een groot gedeelte is gravel. Het regend twee dagen en het is een helse tocht voor mij. De gravel is een glibberige baggerweg geworden en ik moet een paar flinke bergen over, tot 960 meter. Als ik eenmaal de beboste bergrug over ben, klaart het weer op. De donkere wolken achter me latend dal ik af naar Taihape. De weg komt uit op de Highway 1. De zon schijnt weer en het is 26 graden. Beter!! Het weer is hier zo "changeble" net als het landschap trouwens.
Ik fiets verder naar het Noorden door de Rangipo Dessert. Ik heb voor de wind. Waioura "oase in the dessert" steldt weinig voor. Er is alleen een army museum. Ik sla links af en neem de HS 49 richting Tongariro N.P. Het is een schitterend gebied. Het doet me een beetje aan Australie denken. Tongariro N.P. is een vulcanisch gebied. De laatste uitbarsting was in 1996 van Mt. Ruapehu. Er zijn drie vulcanen. Je kan er schitterend wandelen en dat doe ik dan ook. De Tongariro-crossing is de mooiste dagwandeling van N.Z. Het eerste deel is zwaar en steil. Je klimt omhoog naar zo'n 1650 meter de Mt. Tongariro op. Het uitzicht is geweldig. De Red Crater, de blauwe Emarald Lakes en dan die kleuren van de vulcaan...zo mooi. Het laatste stuk lopen we door native bush. De bus pikt ons weer op bij het eindpunt.
Ik heb drie dagen pijn in mijn kuiten. Maar het was zeker de moeite waard. De dag daarna neem ik een skilift die me tot een hoogte van 2020 m. brengt op Mt Ruapehu. Het is erg mooi, zo ...kaal. Er zijn hier een aantal opnames gemaakt voor The Lord of the Rings.
's Nachts vriest het hier een paar graden. Je zit hier ook op zo'n 800 meter boven zeeniveau. Gelukkig heb ik een goede slaapzak. 's Morgens is mijn tentje zelfs bevroren. Gelukkig hebben ze op de camping een "dining room" waar je 's avonds warm zit. Er staat een mega-grote TV.


Ik fiets verder, met zere benen, naar Lake Taupo; het grootste meer van N.Z. Het plaatsje Taupo ligt aan de Noordkant van het meer. Mijn tentje zet ik langs de Waikato River. Een stukje verder zijn de Huka Falls. Een spectaculaire waterval. De 'Craters of the Moon' zijn ook erg bijzonder. Stoom komt uit de grond op sommige plekken omdat de aardkorst hier erg dun is. De lucht die ervan af komt is niet te harden. Rotte eieren! Die lucht wordt veroorzaakt door een reactie van de zuren in het grondwater...ofzo. 90 km verder lucht Rotorua. Ook zo'n thermisch oord. Het hele stadje ruikt naar rotte eieren. Je kan hier baden in thermisch water. Ik ga liever kayakken op lake Rotorua. Het is erg mooi weer hier, en warm. De grond voelt ook warm aan onder je voeten. Ik blijf hier nog een dagje om dat thermisch gebeuren wat beter te bekijken

2 mei - 6 mei
Ik heb een paar uur gekanood op het Rotorua Lake. Erg mooi. Veel vogels. 's Middags ben ik naar de Blue en Green Lake gefietst. Je hebt hier ook "The Burried Village". Dit dorp is bedolven onder het puin tijdens de uitbarsting van de vulcaan Mount Tarawera in 1886. Tijdens deze uitbartsing is Lake Tarawera ontstaan.
Via de SH30 fiets ik naar Whakatane. De weg gaat langs een aantal meren; Lake Rotoiti, Rotoehu en Rotoma.(wie verzint die namen??) Het eerste deel na Rotorua is flink klimmen geblazen maar daarna volgt er een lange afdaling naar de kust. Onderweg breken er nog eens twee spaken. Ik ben inmiddels een specialist in spaken vervangen. Binnen drie minuten heb ik ze vervangen. Whakatane ligt aan de "Bay of Plenty". Een kust met mooie stranden en baaien.
Een stukje verder naar het oosten ligt Opitiki. Ik heb besloten om nog een rondje te maken over de Pasific Highway naar Gisborn en door het binnenland terug. Het is de meest afgelegen route van Nieuw Zeeland, zegt men. Ik ga "Off the beaten track". Er leven in dit deel van het noordereiland veel Maori's. Je ziet langs deze route dan ook veel Marae's. Dit zijn ontmoetingsplaatsen van Maori's. Een soort kerk. De gebouwdjes zijn bewerkt met schitterend houdsnijwerk.
Overdag is de temperatuur goed. 22 graden, perfect fietsweer. De nachten zijn soms erg koud. Vriezen doet het gelukkig niet meer.
Tot aan Whangaparaoa volgt de weg de kustlijn. Soms moet ik een flinke heuvel op maar dan heb ik wel een mooi uitzicht op de blauwe zee en zie ik White Island liggen; een vulcaan eiland. Ik rij een stukje het binnenland in en bij Te Araroa bereik ik de kust weer. Langs deze route liggen een aantal kleine dorpjes. Er is vaak niet eens een "dairy". Ik ben echt "Off the beaten Track!". Ik ben inmiddels aan de oostkust. Op naar het zuiden richting Gisborn. In Tikitiki staat een historische kerk. De kerkjes in N.Z. zijn vaak van hout en niet erg groot. Dit kerkje ziet er van binnen geweldig uit. De wanden en plafond zijn bekleed met geweven hout en omlijst met Maori-houtsnijwerk.
Ik nader Gisborn. Vlak voor de stad zoek ik een plaatsje om te overnachten. Op dat moment stopt er een auto en de mensen nodigen me uit voor een "hot drink". Gram en Rose hebben een farm-chalet gehuurd voor het weekend. Ik mag blijven voor vanacht. Dat komt mooi uit want die nacht is het verschikkelijk slecht weer. Onweer, regen en storm. Ik klaag niet want ik hed al twee weken mooi weer. Ik slaap eindelijk weer eens in een bed.
In Gisborn ging Thomas Cook, ontdekker van N.Z., voor het eerst aan land in 1769. Er staat een monument op die plek.
Na een rustdag rij ik over de SH2 terug naar Optiki. Een schitterende route door het binnenland. Een groot deel gaat door de Waioeka Gorge Scenic Reservate. De Waioeka River is op dit moment alleen nog maar een kleine stroom. 's Morgensvroeg is de gorge gevuld met laaghangende wolken. Een mooi gezicht.
Via Whaketane fiets ik weer langs de kust, The Bay of Plenty" naar Tauranga. Ik kom door "The Kiwi Capital of N.Z." Eindelijk zie ik dan die kiwiplantages. Bij een fruitstalletje koop ik Feijoas. Nooit gezien! Het is een vrucht en lijkt op een kiwi. Het smaakt wat anders dan een kiwi maar wel lekker.
De weg is erg druk hier. Veel grote vrachtwagens passeren me met 100 km/uur. Ze razen rakelings langs me heen. Respect voor fietsers hebben ze hier niet maar dat heb ik al eerder gemerkt. Tauranga is een leuke winkelstad.

Op het moment ben ik in Auckland. Mijn eindbestemming. Ik heb het overleefd!! Het is altijd een ramp om een grote stad in te fietsen. Je weet de weg niet en het is zooooo druk hier. Een stad van ruim 1 miljoen inwoners. Wauw! Zo anders dan de rest van N.Z. Gelukkig had ik een goede kaart bij me dus ik kon de weg aardig vinden. Ik ben met een boog via het noord oosten naar de stad gereden. Ver weg van de highway. Vanacht slaap ik in een backpackers hostel. Mijn god! Toen ik de kamer in kwam...wat een bende! Ik struikelde over de kleren, mobieltjes, boekjes en tassen om bij mijn bed te komen. Maargoed. Ik zal eraan moeten wennen want ik blijf hier een paar daagjes. Souveniertjes kopen, winkelen, wandelen, ik weet het niet.
Mijn fietstocht zit erop. Ik heb bijna 6000 kilometer gereden. Het was een geweldige tocht door dit mooie maar vooral afwisselende land. Het is een schitterend land om te fietsen. De afstanden tussen de plaatsjes zijn niet al te groot. Ieder dag kan je eten kopen en ook campings zijn er in overvloed. De mensen zijn erg vriendelijk. Alhoewel de automobulisten soms erg aso kunnen zijn. Er wordt door de N.Z.-ers erg weinig gefietst. De fietsers die ik tegenkwam waren vaak duitsers of nederlanders. Het weer in N.Z. is ook erg wisselvallig. Zo kan 's Morgens de zon schijnen en later op de dag regenen. Lijkt een beetje op Nederland.