header
Home Over mij
Uitrusting
Tips & tricks
Blog

Mallorca 2003
Weekje wielrennen op Mallorca

mallorca
Mallorca is het grootst en meest bezochte eiland van de Balearen. Maar in het voor- en najaar is Mallorca een groot fietsparadijs. Het fascinerende landschap, het uitstekende wegennet, het optimale klimaat en het weinige verkeer maken dit mogelijk. De asfaltwegen zijn perfect. Fietspaden kennen ze gelukkig niet. Je komt dus geen levensgevaarlijke paaltje, geen drempels of stoeprandjes, geen vluchtheuvels, geen jeugd, geen "fietsers" met picnicmanden en geen ongelijke tegelpaden tegen. Wat wil je nog meer?!.
Het hoofdeiland Mallorca (opp. 3640 km2; ca. 600.000 inw.) is door zijn landschappelijke schoonheid en prettige klimaat het toeristische centrum bij uitstek. De Noordkust is rotsachtig met een groot aantal kleine baaien met zandstranden. De zuidkust heeft veel bredere stranden, o.a. Bahia de Palma. Het bergachtige noordwesten is het mooist met beboste, geterasseerde hellingen, olijfgaarden, vruchtbare dalen en stille dorpjes. Ten oosten van de bergen ligt een golvend heuvellandschap, dat overgaat in laagvlakte. Deze wordt bevloeid m.b.v. duizenden windmolens en hier wordt o.a. graan,olijven, amandelen en sinaasappels verbouwd.

Er zijn op Mallorca verschillende hotels die in deze periodes gevuld worden met fietsers die onder begeleiding of individueel naar hartelust kunnen rondtoeren. Wij boekten een week in april bij Fred Rompelberg. Fred Rompelberg, de houder van het wereldsnelheidsrecord fietsen, organiseert fietsvakanties op dit eiland. We verbleven in Hotel Delta zo'n 20 kilometer ten zuidoosten van Palma. Een mooi hotel met grote kamers en een luxe badkamer. Ook is er een binnen en buitenzwembad. Het eten is er super. Zowel 's morgens als 's avonds is er een lopend buffet met volop keus.
In hotel Delta zorgt Albert Zweifel voor de begeleiding. Bij het hotel is een fietskelder waar je een perfecte, nieuwe racefiets kan huren. Een Checker Pig frame afgemonteerd met Shimano Ultegra. Bij aankomst wordt je maat opgemeten en de fiets wordt rijklaar gemaakt. We kopen een groepspas en krijgen daarbij een fietsshirt, een rugzakje, een paar fietssokken en reservebandje. Met de groepspas kan je vier dagen onder begeleiding van een voorrijder met een groep fietsen. Je kan een keuze maken uit verschillende tochten met verschillende tempo's (20 tot 28 km/uur), afstanden 50 tot 150 km) en groepen (max. 16 pers.) Per dag kan je zelf bepalen met welke groep je mee gaat. Dit geef je aan door een dag van te voren je naam op een lijst te zetten bij de groep waar je met mee wilt rijden. De lijsten hangen aan een prikbord in de hal van het hotel.
 
Zondag 30 maart
Eindelijk is het zondag. Ik heb mijn koffer gepakt en zit op de stoep te wachten op mijn "taxi". Weldra wordt ik opgehaald. Onderweg naar schiphol hebben we even oponthoud omdat er door de dikke mist een aanrijding is geweest. Op Schiphol aangekomen, drinken we nog een kop thee en dan verlaten we Nederland. De vlucht verloopt goed. Het regent wanneer we in Mallorca aankomen. Gelukkig is het niet zo koud. We worden opgehaald door Fred Rompelberg die ons afzet bij het hotel. De zon is inmiddels gaan schijnen. We installeren ons en preparenen de fietsen. ' s avonds houdt Albert Zweifel een welkomspraatje...in het duits. Er zitten veel duitsers hier. Wij zijn de enige Nederlanders.

Maandag 31 maart
Gisteravond heb ik me ingeschreven voor de Hobby-Lang groep. Voor deze dag staat er een tocht van 115 km op het programma. Na een goed ontbijt stappen we op de fiets en rijden naar het startpunt. Onze groepsleider heet Dieter. Hij is een gepensioneerd militair met als hobby...fietsen. Dat hij in het leger heeft gezeten wordt al snel duidelijk. Als een duitse bevelhebber commandeert hij de groep; "Eine rei!, nicht uberholen!" Over de mooie asfaltwegen fietsen we via Llucmajor naar Randa. Hier begint de 4 km lange klim naar 543 meter. Met stukken van 8 en 10% is het een pittige klim, zo voor de eerste dag. De top is gehuld in de mist. We wachten totdat de laatste boven is en zetten dan de afdaling in. Via Montuiri naar Porreres door het heuvelland met olijfboomgaarden, bloemenvelden en stenen muurtjes. We fietsen met een tempo van 26-32 km/uur. Via Campos naar Sa Rapita waar ik een energie opdoe met een warm chocolademelk. Op een lange rechte weg leren we wat wielrentechnieken zoals het "ablussen".
105 kilometer, 700 hoogtemeters




Dinsdag 1 april
Nadat we eerst een groepsfoto hebben gemaakt, gaan we weer van start. Ik rij met dezelfde groep als gister want dat beviel me goed. Het weer is beter, veel zon en warm. Via Arenal en Sa Cabaneta naar Bunyola; een rechte weg omhoog. Bunyola is een klein dorp met een levendig plein. Hier verzamelen dan ook veel fietsers zich, om even voor te bereiden op de lange klim naar Orient. "Freie Fahrt" omhoog. De weg gaat met haarspeldbochten omhoog tot aan de Coll de Hono op 540 meter. In ieder bocht moet je eigenlijk even over je schouder kijken voor het schitterende uitzicht. Na Orient stuif ik met een snelheid van 55 km/uur naar beneden. Dieter heeft er zin in want na deze geweldige afdaling houdt hij het tempo vrij hoog. We fietsen langs velden vol gele bloemen. In deze tijd van het jaar staat er veel in bloei vooral nu het de laatste weken regelmatig geregend had. Via Biniali naar Algaida en vervolgens door Llucmajor terug naar het hotel in Cala Blava waar we neerploffen op het teras. Het was een schitterende tocht, lekker doorgefietst en volop genoten. 's Avonds leren we hoe je een band moet plakken tijdens een infoavond.
115 kilometer, 98
115 kilometer
 

Woensdag 2 april
Vandaag wordt er niet met de groep gereden. Het is een vrije dag. Het is redelijk weer dus ik ben wel in voor een ritje. Op de kaart die we gekregen hebben, heb ik gisteravond al een route uitgezocht. Niet de bergen in maar door het lage heuvelland naar het zuid-oosten. Windje in de rug naar Santanyi. Mooi zicht op de kustlijn. Ik neem een afslagje naar Cala Fiquera. Een plaatsje met een heel mooie baai. Aan het terrasje drink ik wat en vervolgens rij ik een stukje dezelfde weg terug omdat al de wegen naar zee doodlopend zijn. Via Bianca fiets ik door naar Felanitz. Een zeer mooie route. Het weer verandert en er verschijnen dreigende regenwolken in de lucht. Op weg naar Campos voel ik dan ook de eerste spetters. Het is een naar stuk ook omdat ik nu op een vrij drukke weg rijd. Wanneer ik Lluc Major nader, klaart het gelukkig weer wat op en kan ik nog genieten van de mooie route naar het hotel.
133 kilometer

Donderdag 3 april
 
We hebben een jarige in ons midden. Willem wordt 61. 's Morgens staat er een grote fles champagne bij het ontbijt. Deze bewaren we tot vanavond want er moet nog gereden worden. Ondanks de regen stappen we toch op de fiets. We rijden nu wel een alternatieve route en doen dus niet de bergetappe die voor vandaag op het programma stond. Er is vannacht sneeuw gevallen op de hoogste toppen. Er staat een behoorlijke wind en nu blijkt wel dat Duitsers geen bikkels zijn. Na verloop van tijd rijden wij, de drie doorgewinterde nederlanders, voorop en hangt de rest erachter. Zeker wanneer er ook nog wat nattigheid uit de hemel valt, wordt er flink in het duits gemopperd. In de verte zien we de besneeuwde bergtoppen. Erg mooi. Zeker wanneer de zon probeert door te breken. Omdat we alweer redelijk vroeg terug zijn besluit ik nog een stukje te gaan wandelen. Dat stukje wordt een stuk. Ik ben 4 uur onderweg. De kustlijn is hier echt geweldig. Mooie rotsformaties en een schitterende blauwe zee. Voldaan en moe geniet ik 's avonds van het heerlijk buffet.
130 kilometer, 980 hoogtemeters


 
Vrijdag 4 april

Wind, wind, wind en nog eens wind. De wind zit niet mee want heen hebben we tegenwind. Ook nu heeft Dieter de route aangepast aan het weer. Alhoewel? Het is niet verstandig om met zo'n wind het vlakke land op te zoeken. Maar goed, ik zit er niet mee. We rijden dezelfde weg als die ik op mijn "vrije dag" had gereden. Via Santanyi naar Cala Friquera. Op datzelfde terasje, maar nu binnen, geniet ik van een glas warme chocolademelk. Het plan is nu om dezelfde route terug te rijden maar omdat ik me goed voel en nog geen zin heb om alweer terug te gaan, verlaat ik de groep en fiets in mijn uppie verder richting San Salvadore. Ook nu weer: tegen wind.
Vanuit hier is er de mogelijkheid om de San Salvadore van 509 meter te beklimmen. Ik sta even te dubben want vlak voor me zie ik die hoge berg liggen in het verder vrij vlakke land. Ik moet mezelf een beetje dwingen om aan de klim te beginnen. Halverwege sta ik ook even stil met de vraag of dat ik wel zal doorzetten. De klim is zwaar. Een zigzag weg omhoog waar geen eind aan lijkt te komen. Even later sta ik op de top. Een prachtig uitzicht tot aan zee. Dat viel allemaal wel mee. Via Poreres en Luc Major fiets ik terug...weer tegen wind. Alleen de laatste 15 kilometer heb ik voor de wind. Typisch een eiland....altijd tegen wind. s' Avonds hebben we we een afscheids bijeenkomst. Ieder krijgt een mok als herinnering.

145 kilometer



Zaterdag 5 april
Rustdag. Deze dag ga ik de hoofdstad Palma bezichtigen. Meer dan de helft van alle Mallorcanen woont in Palma, 320.000 mensen. Het hoogtepunt van de stad is de Kathedraal La Sue. Deze staat zeer opvallend op een heuvel vlak bij het centrum. Kijk uit voor de zakkenrollers die je een afleiden met een stukje onkruid. Verder heeft de stad een gezellige sfeer. De steegjes in de binnenstad zijn smal en worden gekruisd door nog smallere steegjes. De steegjes komen bijeen op gezellige, typisch spaanse pleintjes. Op de vismarkt haal ik een frisse neus en bij de haven waai ik even uit. Ook hier loop ik weer de nodige kilometers. Met de bus ga ik naar S'Arenal (Playa de Palma). Dit is het grootste vakantie-oord van Spanje. Langs het 5 kilometer lange zandstrand en de door palmen geflankeerde promenade, heeft zich een ophoping van hotels gevormd. Restaurants, snackbars, disco's, midgetgolf, souvenierwinkels, bars, cafe's, kroegen, topless-bars,entertainmaint en kinderspeelplaatsjes. Een paradijs voor de uitbundige toerist

Zondag 6 april

De laatste dag, de zwaarste dag. Althans, voor mij. Ik ben niet meer te houden en heb mijn zinnen gezet op de hoogste coll van Mallorca. De Puig Major van 960 meter. Na een stevig ontbijt stop ik nog wat broodjes en vijgen in mijn rugzakje en stap op de fiets. Richting Palma dan afslaan naar Casa Blanca en Sa Cabineta. De eerste kilometers gaan stroef maar gelukkig vind ik weldra mijn ritme. Een klimmetje naar Bunyola. Op het pleintje bereid ik me voor op wat komen gaat. Op naar Soller. Hiervoor moet ik wel een colletje van 496 meter over. Soller zelf ligt op 20 meter dus de afdaling is gigantisch. Dan begint de ellelange klim naar de Puig Major. 15 kilometer lang. Voor de verandering is het vandaag een stralende dag. De zon is scherp. Voor me rijdt nog een fietsertje die ik heel langzaam nader. Net voor de top passeer ik hem. Tunneltje door en dan zie ik een prachtig blauw meer. Op bijna 1000 meter hoogte. De weg loopt om het meer heen. Echt schitterend. Dat is het afzien wel waard geweest. Via Beniamar, Sencelles en LlucMajor fiets ik terug. Terug in het hotel tref ik mijn reisgezellen. Zij hadden vandaag een auto gehuurd en zijn op deze manier naar de Puig Major geweest. Ik durf erom te wedden dat zij niet zo genoten hebben als ik. Ook het avondbuffet smaakte mij tien keer lekkerder. 's Avonds vliegen we terug naar Nederland. Het had weinig gescheeld of we hadden nog wat langer gebleven. De taxi die ons naar het vliegveld zou brengen had namelijk een ongelukje gehad waardoor deze een uur later aankwam. Wij in de stress, incheckbalie inmiddels gesloten, met koffers en al door de douane, moest er nog een zijn koffer leeghalen omdat er een mes in zat, rennen naar het vliegtuig dat ook nog eens een kwartier eerder vertrok. Heet en bezweet stormde we dat vliegtuig in en plofde in de stoel. Dit was me wel het daggie.
130 kilometer, 980 hoogtemeters



Naar boven