header
Home Over mij
Uitrusting
Tips & Tricks
Blog

Fietsvakantie Engeland en Schotland 
4 juli t/m 30 juli 2016. Afstand: 2196 km

De route
In Groot Brittannie is een heel netwerk van fietsroutes aangelegd. Dit is te danken aan de fietsorganisatie Sustrans. In totaal ligt er 15.000 kilometer aan fietsroutes die lopen over oude spoorbanen, gravelpaden, autovrije fietspaden en rustige wegen. De routes zijn genummerd en zijn zeer goed bewegwijzerd. Ik heb hier dankbaar gebruik van gemaakt om mijn route te bepalen. 

Met de nachtboot ben ik van Hoek van Holland naar Harwich gevaren. Je komt dan om 7:00 uur aan. Meteen al heb ik een route opgepakt naar Derby, in midden Engeland. In Derby heb ik de Pennine Cycle Route opgepakt. Dit is een gewegwijzerde route die over stille wegen en oude spoorbanen gaat. Het is een mooie maar soms pittige route. Ik heb deze gevolgt tot Appleby in West Morland. Vervolgens heb ik route 7 langs de westkust. Het eiland Arran bezocht en in Fort William heb ik een wandeling naar de top van de hoogste berg gemaakt (Glen Nevis) opgepakt.

Toen de veerboot naar de eilanden Arran en Skye genomen. De bedoeling was om helemaal naar het noorden van Schotland te fietsen, door de Hightlands maar vanwege het slechte weer ben ik eerder afgebogen naar het oosten. Ik hoopte dat het daar wat minder zou regenen. Dus dwars door de Hightlands naar Inverness gefietst. Waar het gelukkig wat zonniger en droger was en toen heb ik de Noordzee route naar Eddingburg gefietst.

Vanaf Eddingburgh ben ik terug naar Nederland gevlogen. De route is in totaal 2196 kilometer.


Verslag reis Engeland en Schotland 2016

'sMorgensvroeg om half 7 arriveer ik met de Stenaline in Harwich. Ik open deel 1 van de route op mijn GPS die ik thuis gemaakt heb. Er gaat meteen al iets mis. Al mijn routes zijn onvindbaar. Hoe kan dat nou? Ook de waypoints die ik erin gezet had, staan er opeens niet meer in. Dat is lekker dan! Gelukkig neem ik ook altijd nog een landkaartje mee en gelukkig heb ik daar ook nog eens de route in getekend. Wat ook nog een geluk is, is dat mijn hele route is samengesteld uit verschillende fietsroutes die bewegwijzerd zijn en dat deze op de GPS kaart staan. Zo kan ik dus toch de route rijden die ik van plan was. 

Ik volg route 13 en daarna 51 richting Cambridge. Aan het eind van de dag vraag ik aan een vrouw, die in haar tuin bezig is, om drinkwater. Ik heb zo het vermoeden dat de eerste nacht wildkamperen wordt want ik ben geen campings tegengekomen. De vrouw komt terug met mijn gevulde fles en geeft me ook fruit, chocolade en een zakje chips. "You are so brave" zegt ze.

Van Cambridge fiets ik naar Peterborought. Ik rij door een heuvelgebied met aan weerszijde graanvelden. Onderweg trakteer ik mezelf op een Cafe Latte en Carrotcake in een van de vele Tea rooms. De Carrotcake smaakt verrukkelijk en ik zal er tijdens deze vakantie dan ook nog vaak een nemen. Ik volg route 6 naar Derby. De route valt een beetje tegen. Ik fiets vaak langs een snelweg en ik ga door een aantal steden wat ik niet zo prettig vind. 

In Engeland hebben ze fietspaden. Deze fietspaden moet je vaak delen met voetgangers. Nou lopen er niet zoveel voetgangers als je buiten de steden bent dus dat is te doen. Echter zijn de fietspaden van zeer slechte kwaliteit. Hobbels, gaten en scheuren. Vaak moet je duiken voor laaghangende takken(misschien vandaar die helmplicht). De ene keer is het fietspad aan de linkerkant van de weg en dan moet je weer oversteken omdat het plots aan de rechterkant verder loopt. De wegen zijn over het algemeen in zeer slechte staat. En dan heb ik het over de wat kleinere wegen. Dikke banden is echt aan te raden.

Peninne Cycleway
De eerste dagen is het redelijk weer maar de vierde dag is het bewolkt en regenachtig.  In Derby start de Pennine Cycleway. Dit is een route van totaal 350 miles (563 km) van Derby naar Eddinburgh. het is een mooie route over rustige wegen en oude treinsporen. Soms zitten er pittige klimmetjes tussen. 20% is geen uitzondering. Ik ga deze route tot iets voorbij Sedbergh volgen.Voorbij Buxton wordt de route echter zeer heftig. Het pad is te rotsig en te steil om te fietsen. Op een gegeven moment, wanneer ik de snelweg moet oversteken en het pad steil omhoog zie gaan, vraag ik me echt af of ik nog wel op de PCW zit. Er is namelijk ook een Pennine walking Trail en daar heeft het op dit moment meer weg van. Ik moet de fiets met bagage, totaal bijna 45 kilo, met al mijn kracht omhoog duwen. Het is gekkewerk maar er is helaas geen andere weg. Eenmaal boven heb ik wel een mooi uitzicht. Later blijkt dat ik een stuk Longdail Trail gefietst heb...wat een MTB trail is.

  

Na een paar fietsdagen neem ik In Holme Valley een rustdag. Het regent die ochtend ook weer en ik heb  niet zo'n zin om door de regen te fietsen. Na die heftige off-road dag van gister, heb ik ook wel een rustdag verdiend. Het is een leuke camping waar ik sta en er ligt een aardig stadje bij. Ik lees wat in mijn e-reader en maak een wandeling in de omgeving.  De volgende dag vervolg in de Peninne Cycleway. Er staat weer een Noorder wind. De route gaat over wegen met klimmen van 15-20%. Ja echt! 15-20% en dat is heel normaal in Engeland. De omgeving zie ik wel veranderen. Ik nader het Lake District. 


Gairnsmore of Fleet
Soms word ik 'smorgens heel vroeg wakker. Al om half 5. Als ik me uitgerust genoeg voel, pak ik me boeltje in en ben dus al vroeg op pad. Het is dan heel stil op de weg en heerlijk om te fietsen. Stilte, frisse lucht en de hele weg voor jezelf. Zo ook deze ochtend vlak voordat ik het natuurpark Gairnsmore of Fleet in rijd. Het zuidwesten van Schotland. Een heel mooi en ruig gebied. Ook het pad wat ik kies is behoorlijk ruig. Het staat een waarschuwingsbord voor fietsers dat er de komende 25 mile geen facilities zijn, dat er steile en gevaarlijke stukken zijn, dat je bandenplakspullen bij je moet hebben en voldoende drinkwater.

Aran  
Ik zit aan de westkust van Schotland waar vele eilanden liggen. Voor 2 tot 4 pond kan je met de ferry naar een eiland. Ik volg route 7 wat betekend dat ik de ferry naar Arran neem.Terwijl ik sta te wachten, zie ik een groep schoolkinderen. Allemaal netje in een schooluniform. Zwarte broek, blauw overhemd en stropdas. Het zijn allemaal jongens. Zouden ze hier nog jongensscholen hebben? Arran is slechts 30 km lang en 16 km breed. Vanaf de ferry volg ik de oostkust naar Lochranze. Het is slechts weer, veel wind, regen en mistig. Echt schots. Ik zie een paar zeehonden langs de kust op een rots liggen. Tijdens de afdaling naar Lochranze slaat de regen zo hard in mijn gezicht dat het pijn doet. Snel zet ik mijn tentje op, op de drassige camping en neem een heel warme douche. Jammer dat ik door de mist zo weinig heb kunnen zien van dit eilandje. 


Glaonaig
Met de pont naar het schiereiland, Glaonaig. Ik vervolg de route 78 langs de kust en dan naar het westen. Ik fiets langs het Crinan canal. Dit kanaal heeft 15 sluizen. Ze worden geopend door tegen de twee enorme armen van de sluisdeuren te duwen. Er gaat een stoet van zeilboten doorheen. Het geeft me wat afleiding zodat ik niet constant met het slechte weer bezig ben. Ja, het regend alweer.

De route gaat links langs Loch Awe. Een helse weg die constant omhoog en omlaag gaat. Wat heb ik een spijt dat ik deze route gekozen heb. Aan de andere kant van het meer ligt namelijk een vlakke weg. Aan het eind van deze dag, kan ik ook geen camping vinden. Ik fiets een zijpad op en kom bij een soort van recreatieveld. Ik zet me tent op, kruip in mijn slaapzak en kom er pas weer de volgende dag uit. En ja, dan regend het ook weer. 

Ford William
Toch wel een van de hoogtepunten van deze reis moest Ford William zijn. Ik had er echt naar uitgekeken. Bij Ford William ligt de hoogste berg van Schotland; de Ben Nevis met 1345 meter. Deze ga ik beklimmen, te voet. Gister ben ik op de camping aangekomen. Een heel grote camping met heel veel kleine tentjes. Vanmorgen, bij het opstaan, zag ik dus ook direct dat de top in de mist lag. Maar niks houd me tegen. Ik wil die berg op...dus ik ga die berg op. In het informatie gebouwdje vind je allerlei tips over wat je mee moet nemen bij het beklimmen van de Ben Nevis. Goede schoenen, handschoenen, noodrantsoen, water, kompas en warme en waterdichte kleding. De helft heb ik toch wel dus ik mag door. Hoe hoger ik klim, hoe slechter het weer wordt. Het gaat steeds harder regenen en waaien en eigenlijk zie ik niets meer van de omgeving. Ik kan nog geen 5 meter ver kijken. Eenmaal op de top vind ik het een beetje beangstigend. Het waait en regent enorm en het is verschrikkelijk koud. Er is ook geen pad meer dus ik klauter over de rotsen. Gelukkig heb ik mijn gps bij me en zo vind ik het pad terug. Ik glij uit op de rotsen en bezeer mijn knieen. Strompelend kom ik uiteindelijk weer beneden. Was dit de hel van Schotland?

    

Het land van Harry Potter
Ik fiets richting het westen en passeer het Glenfinnan Viaduct en het monument. Bekend van de Harry Potter films.  Erg indrukwekkend om te zien.
Na een tochtje op het eiland Skye, berieik ik Strattcaron. Hier neem ik het besluit om mijn route in te korten en naar het oosten te gaan. Door het slechte weer loop ik achter op schema. Ook hoop ik in het oosten wat beter weer te hebben want ik heb behoorlijk wat regen gehad inmiddels. Ik fiets via de A890 dwars door de North West Highlands naar Inverness. Op de kaart leek het een doorgaande autoweg maar het blijkt een mooie route te zijn met weinig verkeer. Vanaf Inverness ga ik Noord Zee fietsroute(Nationale Route 1) volgen. deze loop helemaal tot Edinburgh.

Nationale Route 1
De route 1 is goed aangegeven. Ik fiets langs de kust door stille dorpen. De dorpen in Schotland zijn somber. De huizen zijn grauw en sober. Weinig gezelligheid en bijna geen terrasjes of mooie gebouwen zoals je in de engelse dorpen ziet. 
De route is heel saai en ik merk dat ik menthaal dreig in te storten. Nou hou ik niet zo erg van de kust. Daar ben ik al snel op uitgekeken. En vooral hier met dat saaie weer. Gelukkig verlaat ik de duffe kustroute bij Macduff en fietrs ik al snel door een groen bos gebied. Hier loopt de route over een oud spoortraject. De Buchan Way naar Aberdeen.
 
 

De laatste loodjes
Vanaf Aberdeen tot Edinburg fiets ik voornamlijk door een heuvelland langs graanvelden. Er lijkt geen eind aan te komen. Montrose is een gezellig havenstadje waar ik wat eet.
Ik trap met een goed tempo de laatste kilometers weg. In Manifiet sta ik op de duurste camping ooit a 27,-. En nee, geen gouden kranen of marmeren douchetegels, en zelfs geen wc papier op het toillet.
De volgende dag nader ik Edinburgh.
En dan zie ik Forth Road Bridge. De brug naar Edinbugh. Deze brug is  2,5 km lang. Er is een breed fietspad. Wanneer ik erover fiets voel ik me opgelucht. Ik ben er bijna. Ik heb deze trip weer volbracht en het slechte weer heeft me niet weerhouden.




Edinburg
12 km voorbij Edinburg is een mooie camping. Hier sta ik drie nachten zodat ik  de stad kan bezoeken. Het is een leuke kleine stad. Alles op loopafstand. Het meest opvallende is de Edingbugh Castle die hoog op een rots boven de stad uitsteekt. Het station is een bijzonder gebouw van glas. Ik wandel veel en loop ook de heuvel op naar Arthur's Seat in Holirood Park. Dit is een vulkanische heuvel vanwaar ik een schitterend uitzicht op Edinburgh heb.

Donderdag fiets ik naar het vliegveld. Bij het inchecken krijg ik te horen dat de vlucht is overbookt en dat ik dus niet meekan. De eerst volgende rechtstreekse vlucht naar Amsterdam is op zaterdagochtend. Ik ben daar niet zo blij mee want ik sta daar met mijn ingepakte fiets en bagagezak. Er wordt door Easyjet een taxi en hotel geregeld en zo blijf ik dus nog twee extra nachten in Edinburgh.