header
Home Over mij
Uitrusting
Tips & Tricks
Blog

Fietsvakantie door de Balkan landen 
2 juli t/m 25 juli 2017. Totale afstand: 2027 km

De route
Dit jaar heb ik er lang over nagedacht waar ik naartoe wilde. Ik wilde niet al te ver weg, een (voor mij) nieuw land en ruige natuur. Na wat speurwerk op internet kwam ik uit in de Balkan landen. De route die ik heb afgelegd is deels zelfbedacht en deels van routes die ik op internet gevonden heb. De route heb ik geheel van te voren gemaakt in Basecamp. Onderweg ben ik een enkele keer van de route afgeweken omdat ik een mooier weggetje zag.

De start is in Venetie en ik eindig in Lubljiana. Dit begin en eindpunt heb ik puur gekozen omdat dit een goedkope vlucht was vanaf Rotterdam Airport. Ik doorkruis 5 landen; Italie, Slovenie, Kroatie, Bosnie&Herzegovina en Montenegro. De route is heel afwisselend kwa landschap en ieder land heeft bijzonderheden. Hoe verder ik op de route kwam, hoe ruiger en bergachtiger het werd. Hoewel ik in Slovenie ook wat pittig klimwerk had. Ik hou ervan om over rustige wegen te rijden. Vaak fietste ik over oude wegen, gravelpaden en bergweggetjes. Juist deze wegen gaan door schitterende natuurgebieden. De tocht was behoorlijk zwaar. Niet alleen door de barre wegen maar ook door de hoge temperaturen. Overdag 37-40 graden celsius. Zomer 2017 was extreem warm in de Balkan.

Onderweg heb ik vrijwel alle nachten gekampeerd. Omdat er niet overal campings zijn, heb ik ook vaak wild gekampeerd. Dit is in alle landen goed te doen. 

fietsroute Spanje

Italie
Eind van de ochtend land ik op Airport Venetie. Nadat ik mijn fiets weer rijklaar heb gemaakt, ga ik van start . Het verlaten van het vliegveld is gemakkelijk met behulp van mijn GPS. Al snel fiets ik over boerenlandwegen. Het zonnetje schijnt. Ik fietst richting het noorden. De eerste dag maak ik behoorlijk wat kilometers en rij door tot het donker is. Bij gebrek aan campings kampeer ik in het wild, vlakbij een meertje. 
Het valt me op dat er veel fietsroutes zijn in dit gebied. Deze gaan over autoluwe landwegen en smalle paadjes. Met de Dolomieten links van me, fiets ik door glooiend landschap richting Slovenie. Langs velden vol zonnenbloemen. Ik bezoek de mooi onderhouden begraafplaats van Cividale del Friulu.
Op de derde dag fiets ik de grens met Slovenie over.

Slovenie
Slovenie is groen, schoon, mooie wegen en verzorgde dorpen. Weinig verkeer en veel natuur. Slovenie is een ideaal land voor een fietsvakantie.In het noord westen ligt het Triglavski National Park. Dit is een gedeelte van de Julische Alpen. Mijn tocht gaat door dit gebergte. Echter ga ik eerst de Tolmin Gorge bewonderen. Vroeg in de middag bereik ik de camping bij Tolmin. Vanaf de camping wandel ik naar het stadje en vervolgens maak ik een mooie wandeling door de Gorge. Deze grillig gevormde kloof is gevolmd door de Tolminka rivier.

De volgende dat fiets ik een stukje langs de turquoise Soca rivier om vervolgend het gebergte in te gaan. Na een serieuze klim van 1256 meter, volgt een lange afdaling. Onderweg geweldige uitzichten op Triglavski N.P. Ik kampeer op de camping bij het sprookjesachtige Bled meer. In het meer is een eilandje waar een kerkje op staat. Bled is touristisch maar zeker een bezoekje waard.

Mijn route gaat, na deze uitloper naar het noorden, weer richting het zuiden. Ik fiets naar Ljubljana; de hoofdstad van Slovenie. De oude stad is niet heel groot maar wel gezellig. Er wordt in deze stad veel gedaan voor de fietsers. Er zijn fietspaden en ik zie kunstwerken geinspireerd door de fiets. Ik koop meteen nieuwe remblokjes bij een klein fietsenwinkeltje. Mijn te goedkope remblokjes hebben het hard te verduren gehad tijdens een lange afdaling. Het grote geweld moet nog komen en ze zijn nu al gesmolten.   

Tot de grens van Kroatie fiets is door een glooiend groen landschap. Voor het eerst moet ik water kopen. Helaas kom je in Slovenie niet veel watertaps tegen. En water heb ik nodig want de temperatuur loopt 'smiddags op naar de 38 graden. Ik overnacht net vr de grens op een camping langs de rivier Kolpa. 

Kroatie
Vanmorgen staat er al een lange rij auto's voor de grens. Gelukkig kan ik met de fiets passeren zodat ik vrij snel het derde land van deze reis binnen rijd. Het landschap blijft gooiend maar is meer bebost. De eerste 50 km kom ik niks tegen...enkelt wat dode dieren op de weg. De bebossing houd op en ik fiets kilometers lang in de felle zon. 40 graden lees ik af op mijn tellertje wanneer ik rust hou in een schaduwplekje van een boom.

Het laatste stuk richting de Plitvice meren gaat over een drukke weg. Hoewel druk hier een andere betekenis heeft dan in Nederland, vind ik het druk na al die stille wegen waar ik de afgelopen week heb gefietst. 

De Plitvice meren wil ik zien dus ik kampeer op camping Bear. Een kleine camping waar ik een plekje in de schaduw vind. Het National Park van de Plitvice Meren bezit 16 meren en 90 watervallen. Het is toeristisch maar ik had dit niet willen missen. Wat een schitterend park en helemaal natuurlijk gevormd. Het water stroomd in etappes naar beneden. Het verschil van het boven- en benedenmeer is 540 meter. De meren zijn turquoise van kleur en heel helder zodat je de vissen ziet zwemmen.  Er zijn verschillende routes die je kunt lopen. Halverwegen de wandeling neem ik een boot over het grootste meer en aan het eind wordt ik met een treintje weer terug naar het beginpunt gereden.  

Plitvice meren

Plitvice meren

Bosnie & Herzegovina
Bosnie&Herzegovina is het land waar ik toch wel heel nieuwsgierig naar ben. Ondanks dat er 22 jaar geleden een eind is gekomen aan de Bosnische oorlog is er op internet niet veel over te vinden. Google Maps kon niet eens een streetvieuw tonen. Hoe zijn de wegen? Hoe is de omgeving? De natuur? 

Ik ben net de grens gepasseerd en heb een stempel in mijn paspoort gekregen. Vol verwachting fiets ik de eerste kilometers door dit onbekende land. De plaatsnaamborden bestaan uit onleesbare tekens, cyrillische schrift. Buiten dat ik een waarschuwingsbord voor mijnen ziet staan langs de kant van de weg, is het echt heel mooi hier. Ik fiets langs de rivier Una. Hoge beboste bergen links en rechts van mij. Ook kom ik 4 mannelijke collega fietsers tegen. Ik heb tijdens deze trip nog geen vakantiefietsers gezien. ik fiets richting het oosten naar het binnenland van Bosnie&Herzegovina. Het landschap wordt ruiger en bergachtiger. De wegen zijn smal en in redelijke staat maar er is weinig verkeer. Mijn eerste nacht slaap ik in het wild. Hoewel het afgeraden word om in dit land zomaar te gaan wildkamperen, is het niet onmogelijk. Ik ga alleen de weg af op plekken waar al eerder iemand geweest is. Dus op een stuk (bewerkt) boerenland kan je zonder probleem je tent opzetten.

Ik fiets veel over gravelwegen. Veel door groen bosgebied en paden langs rivieren. Vanaf Sanski Mos volg ik de Rivier Sana. Ik kom hier nauwelijks iemand tegen. Het is een stoffige weg en omdat het verschikkelijk warm is, zoek ik wat verkoeling in de rivier. Gelukkig passeer ik regelmatig een watertap om mijn bidons te vullen. 

Jajce is het eerste stadje op mijn route. Dit is een zeer mooi plaatsje met een burcht die boven het stadje uitreikt en de geweldige Pliva waterval beneden. Na een korte wandeling en een heerlijke cappucino op een van de terrasjes, vervolg ik mijn tocht richting het zuid oosten. Ik fiets over een gravelweg langs een rivier. Al gauw gaat deze de hoogte in. Het pad wordt slechter en blijft maar steigen. Af en toe moet ik stukken lopen. De hitte mat me af en eenmaal op het hoogste punt laat ik me vermoeid op een stukje grasland vallen.

De afdaling gaat beter en al die moeite om omhoog te komen wordt beloond met geweldige uitzichten. Aan het eind van de dag zet ik mijn tent op een stuk land tussen de frambozenstruiken. 'sAvonds hoor ik de gebedsoproep uit een moskee. Ca 50% van de bevolking is islamitisch en 30% orthodox.

Het landschap wordt steeds ruiger naarmate ik naar het zuiden fiets. Voorbij Konjik ligt ook zo'n geweldig natuurgebied. Via mijn GPS beland ik op een mooie route dwars door het gebied. Ik kom niemand tegen en voel me heel klein tussen de hoge bergtoppen. Uit het niets komen 2 enorme honden op me afgerend. Ik spring van mijn fiets en houd deze tussen mij en de honden. Als ik stil blijf staan, blijven ze op 3 meter afstand wild blaffen. Zodra ik probeer weg te lopen, komen ze op me af. Moet ik hier de rest van mijn leven blijven staan? Ik schreeuw om hulp. Gelukkig hoor ik in de verte een stem. Na 15 minuten komt er een vrouw aangelopen die de honden in toom houd zodat ik verder kan.

Montenegro
Weer een stempeltje in mijn paspoort. Ik ben in Montenegro. Een klein land dat groot is in zijn natuurparken. Eigenlijk is Montenegro n groot natuurpark. Ik ben net de grens over en fiets door een schiterende kloof langs de Piva. Middels een enorme stuwdam is het Piva meer gecreeerd. De weg loopt vlak langs het meer. 

De volgende dag ga ik door het Durmitor National Park. Een bergketen met 48 toppen die hoger zijn dan 2000 meter. Vanaf het plaatsje Pluzine, waar ik op de camping stond, is het alsmaar klimmen. Eerst door een begroeid berggebied maar eenmaal hoger wordt het kaler. Er is hier niks....alleen een koffietentje waar ik even rust. De koffie in Bosnie en Montenegro is niet te zuipen. Het is een soort turkse koffie met drab onderin het kopje. Ik heb geprobeerd het lekker te gaan vinden maar ik maak toch liever mijn eigen koffie. Toch bestel ik hier een koffie omdat het ik even uit de wind wil zitten. De vriendelijk eigenaar biedt me ook een zelfgebrouwen borrel aan. 

Durmitor is geweldig. Ik heb een flinke tegenwind maar ik geniet van iedere minuut dat ik omhoog ploeter. Wat een woest landschap. Heel in de verte zie ik nog net een stipje van de camper die mij een half uur geleden inhaalde. Verder ben ik alleen. Het hoogste punt is op 1907 meter. Snel een foto maken want ik waai zowat weg. Het is ook verschikkelijk koud en voor het eerst trek ik mijn regenjack aan. Het afdalen kan beginnen!

 

Na de afdaling vanuit het hooggebergte, fiets ik door de Tara kloof. Deze kloof is op sommige plaatsen wel 1300 meter diep. De Grand Canyon van de Balkan. Een plekje voor de tent is niet te vinden want links van me ligt de Tara rivier diep beneden en rechts is een steile rotswand. Gelukkig zie ik een stukje oude weg die eindigd bij een oude, afgesloten tunnel. Zo kan ik nog net voor het donker mijn tentje opzetten.

Vanaf Mojkavac naar Berane is het fietsen over een doorgaande weg. Nu merk ik dat het verkeer in Montenegro niet altijd rekening houd met fietsers. Soms rijden ze rakelings langs me heen. Het is vooral uitkijken voor vrachtwagens en bussen want die wijken niet uit wanneer er een tegenligger komt. Gelukkig sla ik rechtsaf een klein, smal, steil weggetje in. Het blijkt een heel pittige klim te zijn maar alles beter dan een drukke weg. 

Ik bevind me vlakbij de grens met Albanie. Wanneer ik het hoogste punt bereik, zie ik de bergen van Albanie liggen. Na een korte afdaling kruip ik verder omhoog richting het Komovi gebergte. Het is 12 uur wanneer ik op de kruising op de top aankom. Er is een restaurant waar ik het Cevapcici bestel. Ik zit er aardig doorheen en besluit om hier op de kleine camping te blijven. Nadat mijn tent staat maak ik nog een wandeling naar de voet van Vasojevicki. 

Ik fiets verder richting Podgorica, de hoofdstad van Montenegro. Voordat ik de stad bereik rij ik door een brede vallei. In deze vallei wordt hard gewerkt. Vrachtwagens rijden heen en weer over de smalle weg. Ze zijn hier een enorme 2 x 4 baans snelweg aan het aanleggen. Dit is de eerste snelweg in Montenegro en zal klaar zijn in mei 2019. Zo zonde van dit schitterende gebied.

Voorbij Podgorico fiets ik door het Skadarsko Jezero N.P. Ik heb de doorgaande weg verlaten en fiets over een slecht onderhouden weg. Langs de weg is de vegetatie helemaal afgebrand en ik fiets door een zwart gebakend stukje. Ondanks dat is het een schitterende route. Vanaf een hoogte kijk ik uit over een moerassig gebied. Dit gebied loopt door tot in Albanie. Met een gangetje van 9 km/uur klim ik verder omhoog. Mijn temperatuurmeter geeft 46 graden aan. 

Het volgende park is Lovcen N.P. Dat wordt de tweede lange klim van vandaag. Het hoogste punt is 1657 meter.  Vanaf dit punt heb ik een uitzicht van 360 graden. Het extra klimmetje aan het eind was het waard. Na een salade en (lekkere)koffie in het restaurant, zet ik de afdaling in. Ik heb een afdaling voor de boeg tot aan de Baai van Kotor. Het laatste stuk van de afdaling gaat met 32 haarspeldbochten naar beneden. De uitzichten zijn wederom adembenemend en ik stop dus regelmatig om hiervan te genieten. Wanneer ik bij Kotor aan kom is het al lang donker. Dat is niet zo handig van me. Ik doe een keertje luxe en zoek een hotel op.

De volgende dag bezoek ik Kotor. Het is echt een leuke, mooie stad. Kotor ligt in een mooie baai waar iedere dag een enorm cruiseschip aanmeerd. Aan het begin van de middag stap ik weer op de fiets voor mijn laatste etappe. De kustlijn van Kotor naar Dubrovnik is een en al badplaats. Ik passeer leuke, kleine kustplaatsjes. Bij de grensovergang naar Kroatie fiets ik voorbij de 2 km lange rij auto's. Als het eindpunt in zicht is, krijg ik haast...

Kroatie
Ik breng de laatste twee dagen door in Dubrovnik. Ook zo'n mooie, oude stad. Een stad met een dikke stadmuur en heel veel trappen. Er zijn gelukkig zat plekken waar je kunt relaxen want het is nog steeds extreem warm. Camping Kate is een fijne plek om te verblijven. Vanaf hier kan je met een bootje naar het centrum van Dubrovnik.Op de laatste dag vertrek ik heel vroeg om mijn vliegtuig te halen. 

Ik kijk terug op een geweldige reis. De Balkanlanden waren mij geheel onbekend. Het is mij heel goed bevallen. De natuur is schitterend, de mensen zijn vriendelijk, er zijn veel kleine wegen met weinig verkeer, wildkamperen is goed mogelijk en het landschap is afwisselend. Ik ga hier zeker nog eens fietsen!